Hajk

nga Lumo Kolleshi prej Sat Jul 12, 2008 9:59 am

POEZI PËR PËRKTHIM

nga LUMO KOLLESHI

HAJKU

Po qajnë pjergullat...

Sillmëni një gotë

T’i mbledh këta lotë.

…

Dikush më pëshpëriti:

“Vdiq bleta”.

Renda dhe varrin askund s’ia gjeta.

…

Orë e vjetër,

Akrepat duan të hanë njëri-tjetrin,

Koha mbetur në sytë e të verbrit.

...

Nepërkëzat e flokëve të artë

Mbi shullërin e sisëve pushonin.

Buzët e mia,për vdekje,le t’i kafshonin.

...

Flokëtore moderne...

Kokë të vjetra pak më tutje

Shtyhen pa radhë për paruke.

...

Plasi dhe tullumbacja e fundit...

Shfletova sytë nëpër fytyra:

Sa pak jetë për gjërat e fryra.

...

Shegët e çara

Në semaforët e degëve mbeten,

Shira të ftohtë mbi to treten e treten.

...

Thëllëzat i plasën gurët e malit,

Mbytshëm bien në greminë.

Kush ma bëri gjumin rrukullimë?

...

Një natë fjeta tok me gjarprin.

Kisha tmerrësisht ftohtë,

Në mëngjes do të isha një Laokont

…

Ej,djalë,kujdes,

Nga plagët

Dhe pema vdes.

...

Lulet zgjedh

Nga lindja në perëndim.

Bletë shpirti im.

...

Kaba

Që ngre qemere ylberi.

Një gotë pi në qoshk usta Laveri.

...

Ca mollë s’i kapa dot,

M’i rrëzoi pa kuptuar vjeshta.

Në bronxin e kujtimeve ngiru Eva.

…

Shtëpi merimange,

Miza për urim zyrtar.

Shtëpi apo varr?

…

I kripur deti,

Lotë valë pas vale.

Shpirtrat e Otrantos kthyer në korale!

...

Ngarkuar me yje

Iu thye dega hurmës.

Sokakut i plagosen gurët.

…

Pranverë në fshatin e braktisur,

Shtëpitë skelete pa shpirtra.

Nga hidhërimi gjëmbojnë vetëm hithra.

...

Për besë,qenka djalëruar gruri,

Lulëkuqet i gudulisin mustaqet.

Kaq të puthura brenda një nate?

…

Po u vlon gjaku luleshtrydheve

Fshehur nëpër gjethe tek një brinjë.

Ende s’po e shpallkan dashurinë?

...

Asnjë lejë ndërtimi në zyrat e pranverës.

Dallëndyshet

Presin shiritat e shtëpive të palegalizuara.

…

Në koshin e plehrave

M’i hodhën këpucët e vjetra.

Mbetën pa kujtime rrugët e pashkelura.

...

Fëmijërisht ndjek nëpër natë xixëllonjat,

Ato luajnë kukamçefthi me sytë e mi të pafaj;

Drita mes errësirës më bën rrob të saj.

…

Një qen më vjen shpesh nga mbrapa,

Mendimet e brishta sakaq m’i gjakos.

Ngre shkopin e zemra i lutet dorës:“Mos!“

...

Dallëndyshe e përplasur në tel,

Para folesë së ballkonit,

Vajza , me një pasthirrmë, thërret lotin.

…

Nata e përgjakur

Lind ditën e qeshur,

Yjet foshnja dielli i çon për të fjetur.

...

Shelgu zgjat gishtat e gjelbër

Mbi gjeratoren e lumit plot valë.

Ç’kërkon aty një pulëbardhë?

...

Lulet e xanës

Kodrat i veshën me xhelozi,

Shtëngomë e dashur, më shumë tani

...

Saçmat e rrushit,

Po rriten dalngadalë,

Më prisni një dëshmor dollish.

…

Një zjarr në mal,

Barinjtë thekin ëndrrat

Për urinë e yjeve.

...

Në urën e vjetër

Fiku po pikon qumësht,

Artat dhe Rozafat s’kanë vdekur.

...

Nata i shtroi krevatët për gjumë,

Në studion time

Fluturat vijnë të vdesin në dritë.

…

U zverdhën ftonjtë,

Kërkoj dorën e nënës

Në tavanin e krisur.

...

Një lypës në rrugë

Më thirri “Zotni”.

Veç shpirtin kisha në xhepat e mi.

...

Ju, të ikurat e mia,

Të pakthyeshmet gjer në varr,

Zemrës, pse m´i vini zjarr?

…

E mblodha lotin

Nën strehët e vjeshtave të mia,

Kupa e dhimbjes m´i gjerb sytë.

...

Krejt pa dashur

Një degëz i theva qershisë,

Në mijëra rruzuj u mpiks gjaku i saj.

Një grerëz

Zukat mbi dyllin e rrushit,

Prapë se prapë në helm e ngjyen thumbin.

…

Sos! Po mbytet hëna,

Yjet e djegur

Litarë meteorësh lëshojnë mbi det.

...

Zukat një bletë

Në flokët e saj të shpleksur,

Lulja e syve të mi.

..

Në kupën e gurrës

Vuri buzët etja,

I thyen shtambat bukuroshet.

…

Bilbili, cigari dhe unë

Të tre po digjemi keq këtë natë.

Ç’pati vallë ylli që përfundoi në flakë?

…

Erërat fryjnë nga të katër anët,

Kërkojnë rrëzimin tim,

Mbahem tek një fije bari.

...

Në një degë ulliri

Paqja varr shpesh këmishën e përgjakur,

Sa fidanë të rinj mbeten pa plakur.

nga Lumo Kolleshi prej Sat Jul 12, 2008 10:00 am

POEZI

PABESIA

Ajo krahun më ka shkuar shpesh,

Klubesh më ka dhënë dhe raki,

Buzët i ka shpënë vesh më vesh,

Ndryshe s’do të quhej pabesi.

Fjalën e ka zgjedhur ballë për ballë

E ka larë gati me flori,

Krahët sa ka kthyer pak mënjanë,

Gjarpër është bërë përsëri.

Në syrin tim, gëzimin ma bën mal,

Për hidhërimin, lotin derdh fitil,

Pas shpine, rrugën bën moçal

E tinëz më ndjek si krokodil.

Guri i Sizifit s’ish aq i rëndë,

Pabesia veç një mal me gurë,

Thikën e mban fshehur nën mëngë

Dhe pa helm nuk di të luajë kurrë.

KJO BOTË

I shkrehu armët lufta e ftohtë,

U zgjuan pacifistët me brohori.

Prapë se prapë në ethe në ethe kjo botë,

Varrezat kanë sërish uri.

Terrorizmi nuk mund të shpikej më vonë…

Çdo shekull lind absurdin e tij.

KUR TI MUNGON

Më kërkon aty ku s’ndodhem,

Mosardhjen tënde rri e pres.

Veç malet s’dinë të takohen,

Gryka dhe hone ndajnë në mes.

Më vjen çudi me zemrën time,

Si nuk pushoka në vetmi,

Një lule çel përmbi thëllime,

Ylberi portën hap në shi.

N’eklips të diellit kërkoj dritë

E sytë s’di se ku t’i mbaj,

Ti hyn papritur e mëritë

Treten si vesa nëpër maj.

Me farë yjesh ma mbjell qiellin,

Nuk ka kuptim më boshësia

Sytë kërkimtarë do shpiknin diellin

Dhe të mungonte gjithësia.

NDËRHY, O ZOT

O Zot,ç’po ndodh në vendin tim!

Ki pak mëshirë për këtë dhe.

Sa vuajtje hoqi në mjerim

E kokën prapë nuk po e ngre.

Si një shenjt ta pritëm Papën,

Ringjallje ndjemë në shpirtin tonë;

Po prapë e prapë ndëshkime patëm,

Ndërhy, o Zot, sa s’është vonë.

Sa pa ardhur në pushtet,

Të gjithë fytyrën tënde marrin,

Në fron i sheh si djalli vet

E këtij vendi i vënë zjarrin.

NË KËRKIM TË SYRIT

Më trembi e mira gjyshe një ditë

(Syzet diku i pati harruar)

Njëri sy i lundronte në dritë,

Tjetri veç një gropëz e shformuar.

I lashë në harresë lodrat lozonjare,

U ngjita në tavanet e shtëpisë,

Renda në bodrumet errëtare,

Zog u bëra e hipa në çdo lis.

U ngrita atë natë dhe në gjumë,

Vura shkallë te strehë e dallëndyshes,

Si bir i përrallës renda unë

Të gjeja syrin e humbur të gjyshes.

Me thëllimin përqafuar

I kuqi buzët e ty s’ të puthi,

Rimel u shkoi syve e ty s’të pa,

Flokët i krehu e ty s’të zbuti,

Mermer a gips për ty veç tha.

Pastaj…kushedi se ç’ëndërr

Ndjenjat ia mbledh porsi qershi,

Në dasmën tënde ti nuk je dhëndër,

Veç një klient për një taksi.

Muzika notat i rreh në tym,

Një tjetër fshihet përbrenda teje,

Si një rrufe që zjarrshëm hyn

Përmes çemberit të një reje.

Oh,botë e shpleksur e gënjeshtare,

Me qumësht fiku ushqen besimin,

Lermë të hap derë e dritare,

Të përqafohem veç me thëllimin.

Në trollin tim, në trollin tënd

Në trollin tim, në trollin tënd,

Punojnë leshin, del tel me gjemb.

Në trollin tim, në trollin tënd,

Një prag i thyer një portë e shëmb.

Në trollin tim, në trollin tënd,

Dritë të premtojnë, qiriu të tremb.

Në trollin tim, në trollin tënd,

Të çmend dhëmballa, të shkulin dhëmb.

Në trollin tim, në trollin tënd,

Për nderin kurvat të japin mend.

Në trollin tim, në trollin tënd,

Në gur i luajtur trondit një shkëmb.

Jam atje…

Shkëmbej e-mail veç me qiellin,

Kodin me të s’ma di kurrkush.

Kush ma cënon hisen e diellit,

Rrufetë ia farkëtoj në prush.

S’kam pasur frikë nga pelivanët,

Nga shushunjat ca më pak,

Paqe s’kam kurrë me pushtetarët,

Që ma çojnë vendin në batak.

Unë jam atje ku vetëm shpirti

I pastër shkon e pa mëkat.

Gjyqi biblik, dhe po arriti,

Një Beatriçe dorën më zgjat.

Mëritë e dashurisë

Një fjalë ti, një tjetër unë,

Në dhomë heshtje pas kësaj.

Për hiçmosgjë duket u zumë,

Të dy kishim e s’kishim faj

Ti u bëre re e sertë

Në një qiell më tej se gri

Edhe unë u bëra vjeshtë,

Por jo dimër, kurrsesi.

Pas pak e trembur u fik drita

Kur na shikonte ashtu të zënë,

Vjedhur në terr çarçafin ngrita,

Asgjë pa prekur, asgjë pa thënë.

Dhe ishim pranë, oh, sa pranë,

Det edhe breg, valë dhe shkëmb;

Inatet si statujat ranë,

Paqja e shtrenjtë prapë u përkëmb.

U dashkan zënkat ndonjëhere,

Ku s’hyn gjykatsi, drejtësia.

Mëritë e krevatit ndoshta vlejnë,

Aq sa vlen në jetë dhe dashuria.

Lisi i Mërtinjit

Vdiq dhe lisi i moçëm i Mërtinjit,

E qanë zogjtë në kujën më të vjetër,

Ata që fije bari sillnin pas kthimit

E ngrinin nëpër degë një qytezë të gjelbër.

Vdiq dhe lisi i moçëm i Mërtinjit,

Ai që nuk provoi sëpatën për së gjalli,

Ai që mbante fshehur frikën e ndëshkimit

Dhe në shekuj rrufeve u shuante zjarrin.

Vdiq dhe lisi i moçëm i Mërtinjit,

Ai që fëmijërinë ma bëri si një ketër,

Ai që ma kërruste nënën gjithë dimrit

Për të fshirë avllinë e gurtë nga fletët.

Vdiq dhe lisi i moçëm i Mërtinjit,

Mburrja ime e largët iku tok me të.

S’është turp t’ju them, prej pikëllimit,

Për një lis derdh lotë e qaj pa zë.

nga Lumo Kolleshi prej Sat Jul 12, 2008 10:02 am

Lumo Kolleshi

Nuk të dua asnjë mirësi

O mbledhës fjalësh të ndryshkura

Nëpër këneta shpirtrash,

I mbushe vitrinat e veshëve të dylltë,

Tani ç’pret? Hiqu prej meje,

Nuk të dua asnjë mirësi,

Vazhdo ta ngresh statujën e mjerimit

Mbi piedestale thashethemesh.

Aty veç qentë do të vijnë vizitorë

Me copra kockash nga kazani më i afërt i plehrave.

Shpirti im

Shpirti im, më shiko drejt në sy,

Asnjëherë mos e kërko parajsën,

Edhe sikur Beatriçja të përgjërohet për ty.

Nuk dua të bëhesh një yll i djegur natën,

Të ndezësh në qiell një meteor,

Prano të gjesh pak vend në purgator.

Bosh

Koka bosh mbi supet e popullit lëkunden,

Koka bosh me një gjuhë gjarpërishte

Koka bosh që pushtojnë podiumet

Koka bosh që flokët na i kthejnë në barishte.

Fjalët pleqërishte

Kur ëndrrat të mos kenë asnjë shtrat,

Kur të kenë ngrirë burimet e kujtesës,

Ndonjë fantazmë e një rime a një varg,

Do ta prishë çatinë e vjetër të harresës.

Kur pranverat të na jenë bërë dimër,

Kur të mos çelë sythe dashuria,

Kur gjunjët të na djegin porsi hithër,

Ankesat do t’i mbys me duart e mia.

Dhe e di që duart do të më dridhen

Si degëzat e plepit në thëllim,

Ca shkëndija brenda tyre do të ndizen,

Do të habitesh nga del ky prrushërim.

Atëhere të gjitha do të m’i falësh,

Xhelozinë do ta ketë mbuluar hiri,

Në sepete do të m’i mbledhësh fjalët,

Për nipat do t’i mbash gjerdanë floriri.

Nga bregu i fjalës

Nuk është aspak çudi që të më flakni,

Të sillni një hibrid në vendin tim,

Nuk është aspak çudi të më përbaltni,

Kodoshët sot nderohen me çdo çmim.

Sinqerisht ju flas nga bregu i fjalës:

Shpirtin poetik s’ma prekni dot,

S’m’i rrmëbeni dot orët e natës

Kur qielli im me yje mbushet plot.

Udhëtim mbi dëborë

Gjurmë të përkohshme,

Ëndrra të një nate pa zgjim,

Dhe pse thellë kërkojnë të futen,

I zhvatin shirat.

Kalëroj me kuaj dëshirash

Në kërkim të një bore të përjetshme

Për të lënë ca gjurmë të rralla,

Të gjitha më kthehen në lot.

nga Lumo Kolleshi prej Sat Jul 12, 2008 10:07 am

Pushteti i fjalës

Poetët nuk tremben në luftën e vet,

Shkëmbinjtë e ngrysur nga rrufeja.

Sapo fitojnë një pushtet,

Shpallin menjëherë zgjedhjet e reja.

.

Naimi në doganë

Sa hedh këmbën në doganë,

Se ç’më dhemb e se ç’më tremb;

Tjetër tokë lë matanë,

Zhur që djeg në vendin tënd.

Mendja rend të kapë malet,

Ngjitet bredhi dhe një kat,

Ëngjëlli zë e më shfaqet,

Bëj të hesht e flas përçart.

Jo,nuk jam aspak në gjumë,

Sonambul që natën marr,

Veç një doganier njoh unë

E duart për të i fut në zjarr.

Veç ai e askush tjetër

Me ar shpirtin kishte larë,

Në doganën aq të vjetër

Fuste shqipen kontrabandë.

Eh, dy dete ballë për ballë,

Një me valë e një me vargje.

Bilbili me zë të rrallë

Errësirën e shpërndante

Në shkretinë perandorake

I mblidhte eshtrat Skënderbeut,

Nëpër gjinj qirinjtë mbante

T´i sillte pak dritë atdheut

Me mall të valë atje larg,

Nosit që çante mushkërinë,

Zemrën treste pak nga pak

Qiriri i madh për Shqipërinë.

Frashër

Për ne vendlindjen e tyre nisen fjalët,

Fjalët e gjuhës që u bënë dritë.

Shpirti shkon atje të lartojë shkallët,

Të takohet veç një çast me perënditë.

Një kupë qiell për haxhillëkun e ri,

Frashëri i priste poetët në maj.

Çdo gur të flet shqip te frashëllitja shtëpi,

Këtu Shqipëria shpall Mekën e saj.

Por poetët nuk venë dot në Frashër,

Një lule t´i çojnë për ditëlindje Naimit,

Në qiellin e shtatë i sheh qeveritarët-

Antipoezia e fundit e mashtrimit.

Poetët nuk marrin dot një makinë,

Astarët të grisur i kanë nëpër xhepa

Manushaqet ende kokulura rrinë,

Jetimë në Kokojkë mbeten bredhat.

Për të bërë pak dritë dyllojnë poetët,

Për dritën që ndezi i madhi Naim,

Në hipotekë atij vila e prona s´i mbetën,

Po vargu naimian dhe sot në ballë na prin.

Pak larg

Më more puthjen, më ajkose,

Me tis të fjalës më pudrose,

Me bisht të syrit më plagose,

Më sëkëlldise, më trullose,

Në shtatë detra më gropose,

Më bëre valë e ku s’më sose,

Nëpër shkëmbinj më sakatose.

Pasaj për ty u bëra lot,

Më kërkon e s’më kapdot,

I ngjitem resë e zbres në tokë,

Ti rri e ndjek erën më kot,

Hëna mbushet plot për plot,

Një ditë të duket sa një mot

nga Lumo Kolleshi prej Sat Jul 12, 2008 10:07 am

Fjala

E hodhën në trastë grindavecët,

Në shekuj e bënë përshesh,

Statuja mbetën pa të shurdhmemecët,

Spiunët e çuan vesh më vesh.

E gënjyen rrobinën politikanët,

Ndër semaforë e nxorën për kurvëri,

E vodhën në gjumë dështakët,

Gatuan …veç gjellë nuk qe kurrsesi.

E rrëmbyen netëve kriminelët

Dhe hapën me të vetëm varre,

Në shpirt e futën poetët

E ndriti në mijëra llampadare.

Kohë mashtruese

Sythe të buisura nën një diell të gënjeshtërt

Dhe pemët,

Me prokurë të rregullt,

I stolisën me lule degët.

Pritej zgjimi i bletëve

T’i mbushnin kosheret me nektar.

Sakaq një borë e papritur,

Ngricë,

Acar.

Trembthi një zog

Cipëzën e akullit gdhend në dritare…

Pranverë piramidale?

Në tregun e valutës

Tregu i valutës valë-valë,

Në tregun e valutës edhe unë.

Nën sqetull çantë e rrjepur, bojëdalë…

Ç´patën dy kambistët që u zunë?

Rrethuar prej fytyrash turlilloj,

Kush e kush të më rrëmbejë i pari,

Në tufat e parave ngulur thonjtë

Si kthetra mbi blerimin e dollarit.

Dikush thërret në mes turmës,

Nuk shqitet. O durim prej guri!

Një e qeshur lot përsipër buzës,

Po ec t´i mbushje mendjen atij burri.

Pa më jep dhe kursin më të lartë,

As faj e as besim nuk kish i shkreti,

Dhimbshëm më në fund e hap çantën…

Veç librave, ç’mund të këmbejë poeti?

Tregu i valutës valë-valë,

Në tregun e valutës edhe unë.

Buzët shqiptojnë çalthi disa fjalë:

Ç´dreq në këtë treg këmbët më shpunë?

Sikur

Po më pyetët prapë për fëmijërinë,

Ç´do të bëja po të kthehej dhe një herë,

Prapë do të ndiqja shqerrat në lëndinë,

Prapë do të bëhesha ketër nëpër pemë.

Mbrëmjesh do të rrija rojë e qiellit,

Cili yll do digjej atë natë,

Dimrit do të thyeja akull mes liqenit

E grackat do t´i ngrija pak më larg.

Sërish do ta ndiqja gjurmë pas gjurme

Vajzën që më trazoi keqas atë moshë,

Kurorën do ta lidhja prapë me ato lule

E çapraz do flisja nëpër shokë.

Prapë do të nisja në fletore

Të hidhja metaforat aq të brishta,

Qemerin e ylberit ndër bregore

Do ta lidhja fort nëpër rrapishta

Po më pyetët prapë për fëmijërinë,

Ç´do të bëja, po të kthehej dhe një herë,

Ëndrrave do t’u bekoja prapë arratinë,

Netët do t’i lija pa gjumë si përherë

Qirinjtë

Në pusin e zi të këtyre netëve,

Ku më zhytin me kovë të palidhur,

Si shpersë më vjen zëri i poetëve

E zjarrin i vë pëlhurës së shpifur.

Diku në një qoshe Naimi i hequr

Më ndez një qiri për të parë,

Migjeni mbyt kollën e tij të mekur:

„Pak dritë!“ e nata bëhet e bardhë.

Qirinjtë presin radhën për t’u shkrirë,

Këta ushtarë që luftojnë errësirën.

Plagët ua lidh sakaq me një rimë,

Në flakën e fundit më lënë lamtumirën.

I lodhur, me sytë raskapitur,

Vetvetes i kthehem si një bishë:

„Në meshën e së dielës nuk ke për të zbritur,

Shtëpinë tani e ke kthyer në kishë!“

Aty prapë rilind e më thotë Migjeni,

Të bëhem revoltë për dritë,

Poetët nuk kanë kurrë paqe me terrin,

Terrin veç ujqit e lutin përditë.

Tepër herët

Ti po shikon çuditërisht thinja në flokët e tu,

Është tepër herët për të besuar në pleqëri,

Në mos po do ta thyej me grusht pasqyrën e vjetër

E me pikat e gjakut

Që do të kullojnë nga gishtat e mi,

Buzët e tua

Në degët e majit do t’i var si qershi.

Amnistia e syve

Për të gjitha që gjumin ma bënë ëndërr

Në atë stinë që s´më kthehet asnjëherë,

Vetëm trëndafila

Mbjell në lulishten e kujtimeve.

Veç një natë,

Kur të shikoj ëndrrën e fundit,

Do të shpall amnistinë e syve që s´u ngopën kurrë.

Po plaken ditët e mia

Po plaken ditët e mia,

Bastunet i thyejnë prapë në lulishte,

Ku qerpikët më qëllojnë me shigjeta

Zemra për inat më fort i bie borisë.

Nëse një ditë do të më gjeni të ndarë nga jeta,

Shpallmëni dëshmor të bukurisë.

Në Mottola

Sot jam mik i këtij qyteti

Pritja e gjitha më flet bujarisht,

Gjuhët, në kosh le t’i hedhë planeti,

Të gjitha portat më hapen lirisht.

Ngjitem në këtë qytët kodër

Për të parë se deti është kaq pranë,

Për të paqrë së qielli

Kthehet çuditërisht në pulëbardhë.

Në këto shpella dikur, dikur

Ka gëluar një jetë.

Bëj të flas me vet lashtësinë.

Sipër rrënojave rend fëmijërisht

Të gjej plagën e Pirros,

Si një epirotas, t’i vete në ndihmë.

Taranto

Pëllumba dhe puthje të dashurish

Guguftojnë pranë detit të paanë.

Urdhër u dhashë rrezeve të diellit,

Të të marrin e të të sjellin këtu

Të puthemi dhe ne

E pastaj le të bëhemi shkumë mbi valë.

Natë mbi Otranto

Lart,

Natë e zezë,

Poshtë,

Deti, akoma më zi.

Lëkundet trageti mbi shtjellë,

Diku larg,

Një far i vetmuar, sa një qiri.

Mendimet e mia shkumëzojnë tok me dallgët,

Hedhin spirancën vetëm aty,

Ku dhjetë vjetë më parë,

Shpirti i atyre që kërkonin liri,

Lëshonte sinjalin “Sos”.

Nuk di pse ngjethem,

Nuk di .

Veç një zë nimfe:

“Mos!“

Këlthet në veshët e mi.

Ndez një cigar me mundim në kuvertë

Ta djeg këtë natë.

Era ende kujëron këtu.

Shkruar në tragetin Vlorë-Brindisi, ora 03, datë 02.12.2007

nga Lumo Kolleshi prej Sat Jul 12, 2008 10:10 am

Don Kishot... vetëm Mança? (tregim) nga Lumo Kolleshi

Si? Don Kishot kishte vetëm Mança? Jo, mik i dashur, jo. Që ta kemi një dorë në revani dhe tjetrën në bakllava, më shkoqur akoma, Hirësia e tij, Servantesi, se kështu na vjen më mirë ta quajmë atë penë të ndritur të Spanjës, e pikturoi me ngjyrat më të denja hidalgon, kalorësin e fytyrës së vrerosur. Ti prapë ngul këmbë në tënden, siç ngulte këmbë Rosinanti i gjorë përpara mullinjve me erë dhe më thua se ai ishte një e nuk bëhet më i dytë, se, edhe shqytar si Sanço Pança, nuk ke për të gjetur nëpër botë , sikur ta bredhësh globin me qiririn e Diogjenit. Ja, pra, pikërisht në këtë pikë le të mbahemi fort, ta kapim demin për brirësh , siç thotë një shprehje e mençur këtej nga anët tona, ku ha pula gurë. Sojliu për të cilin po flasim, pas vdekjes së të zotit, që e gatoi jo për shtatë ditë, me aq mrekulli, jeton e kalëron nëpër kohëra e nëpër vende të ndryshme, veçse tanimë ka ndërruar petkat e takëmet e kalorësisë. Në vend të kalit, ti mund ta shikosh të kapardisur mbi timonin e markës më të fundit. Absurde do të bërtasësh ? Pse pak absurditete po i gëlltit nga mëngjesi në mbrëmje në këtë tokë të përcëlluar? Hë, po, se më shkëpute rrjedhën. Në vend të shpatave dhe topuzave, ai të mban një vulë që i pjell përditë shuma të majme nga tenderat, sa ti nuk ke mundësi të bësh as llogarinë e tyre, se, për këtë të fundit, ai nuk e di as vet sa ka e ku i ka strukur nëpër banka. Ende nuk po të mbushet kupa? Po qe se të ka mbetur një fije durimi, vetëm do të desha të mos ma ndërprisje fillin e ligjërimit.

...

Me gjithë të luturat e gruas dhe të fëmijeve,ai e vendosi që e vendosi,madje nuk kishte fuqi në tokë dhe në qiell që ta kthente nga vendimi i marrë: o do të bëhej deputet, o do t’i binte këmbës,por fillimisht kërkoi të bënte budallain As më shumë,as më pak.Sigurisht,një ndërmarrje e tillë nuk ishte diçka e lehtë dhe,veç asaj që kishte bluajtur në kokë,asnjë masë paraprake nuk kishte marrë. Kjo po e vinte në një pozitë qesharake:edhe drejtor, me makine, vulë e konforte te markës së fundit, edhe budalla nga ana tjetër.S’kishte si të shkonte .Përgatiti me kompjuter një lajmërim dhe ia dha shefit të kualifikimit, si më të besuarit, ta vendoste në derë: ”Ndodhem me shërbim”.Sakaq mori çelsat,u sigurua që dera tashmë ishte e mbyllur dhe u fut në makinë.Për një çast iu duk më me vend që edhe makinën ta mbyllte në garazh Sërish u gjend në një pozitë jo dhe aq të rehatshme.Të kthehej nga rruga?Po ku dreqin do të përfundonte gjithë ajo burrëri?Aq më tepër që ia çmonte vetes cilësinë e mbajtjes së fjalës dhe këtë e lidhte shpesh me nderet që kishte bërë me vulën e shtetit.

Si çdo fillim me vështirësitë e veta,aq më tepër nuk do të ishte një rol i zakonshëm dhe për në skenë,provoi të hidhte hapin e parë në tapetin e asaj aventure.Ndaloi para një tezge rrobash në tregun e shumicës dhe ia vuri syrin një kostumi larash në të cilin sundonte ngjyra jeshile.Do ta kishin zili edhe ushtarët e Natos.U vesh gabelërisht,pa praninë e askujt në shtëpinë e vet dhe,nga gjithçka,mori me vete celularin e një shuk me para.U dha në rrugë.Pikërisht këtu e kaloi pengesën e parë dhe hyri menjëherë në rolin e ri:

Hajk

Hajk

Re: Hajk

Re: Hajk

Poezi

Re: Hajk

Tregim