Poezi që më kanë pëlqyer shumë!

MEDITIM PËR JETËN DHE PËR TË ARDHMEN
Shënime për vëllimin me poezi të Mehmet Bislimit
Libri i dytë me poezi i Mehmet Bislimit është një befasi e këndshme, bile do thosha, është
shumë më tepër se një befasi e zakonshme.
Janë tri gjëra themelore që e bëjnë këtë vëllim me poezi, tashmë të poetit Mehmet Bislimi,
një libër që duhet lexuar dhe duhet medituar së bashku me të: Së pari, është më i realizuar
artistikisht se vëllimi i parë i tij dhe kjo dëshmon ngritje artistike; së dyti në themelin e
poezisë është vënë meditimi dhe kjo e bënë atë më të perceptueshëm; dhe së treti, ai vazhdon
të jetë një poet që kërkon deri në fund të militojë për vendin e tij.
Thash se është një vëllim poetik më i realizuar se libri i tij i parë dhe kjo nga e gjithë
struktura e vargut të përdorur e cila rrallë herë është në formën klasike të poezisë. Pra, më
shumë është shfaqur në formën e lirë të saj, me një ritmikë të brendshme, çka shumë shpesh
është më e vështirë se sa forma tradicionale. Ritmi i brendshëm i poezive, më shumë se
harmonizimi i jashtëm janë në thelbin e poezisë që u jepet lexuesve. Ka shumë vargje që të
mbesin në mend, ashtu si ka edhe poezi të tëra, të cilat shfaqen herë pas here si vazhdë e
vuajtjes poetike dhe e mendimit poetik, si shpërpjesëtim i së bukurës në formën e të
shprehurit, si gjetje e figurës poetike, jo në klasiken, por në një formë të brendshme poetike.
Normalisht, poezia e re e Mehmet Bislimit rrjedh e qetë. Ajo është në shtratin e vet në këtë
formë që ka zgjedhur, dhe kësaj i është përshtatur edhe gjetja tjetër poetike e formës së
shkurtër të paraqitjes së poezisë. Zakonisht poezitë e këtij vëllimi nuk janë të gjata, rrallë herë
ato kalojnë 10 apo 12 vargje, brenda vargjeve nuk ka zgjatje të rreshtave, nganjëherë pikë
krahasuese e kësaj lloj poezie, por brenda radhëve të ngjeshura janë vargjet, nganjëherë tepër
të bukura, që mbahen mend gjatë dhe që ke për dëshirë të ja thuash edhe dikujt tjetër. Nëse
vargu përgjithësisht rrëshqet dhe nëse njeriu i kthehet edhe një herë poezive, kjo do të thotë se
të ka mbetur shumë prej tyre, dhe është fakt se disa poezive lexuesi mund t’ju kthehet edhe
më shumë se dy herë. Në këtë kohë, kur poezia ende nuk e ka gjetur vendin e saj, kur më
shumë ka rendje pas prozës aktuale, sjellja e poezive të reja të Mehmet Bislimit, përbënë një
risi. Mirëpo nuk është vetëm kjo që përbënë risinë që thashë.
Mehmet Bislimi po hyn në radhët e poetëve që meditojnë përmes vargut. Kjo është një
dukuri e njohur të poetët shqiptarë të Kosovës, ku shquhen sidomos dy emra që i bënë nder
poezisë shqipe në përgjithësi, Azem Shkreli dhe Ali Podrima. Poezia e Mehmet Bislimit nuk
ka marrë prej tyre natyrën e të shkruarit, pra nuk ka marrë përsëritjen, megjithëse me poezinë
e Podrimës e afron shkurtësia e të shprehurit, por ka gjetur një rrugë poetike meditative, e cila
shkon më shumë drejt përjetimit që ka kaluar autori, shkon drejt asaj që ai ka njohur, që e ka
prekur me dorë, dhe ku vetë ka qenë i pranishëm, edhe kur ai thërret në ndihmë figura të tjera
kohore. Mjafton të ndalosh në poezitë të tilla si: ”Avniu”, “Edipi”, “Liria”. “Statuja” etj. Për
të gjetur veçori të poezisë meditative të Mehmet Bislimit . Por, duke qenë meditativ, si në çdo
shfaqje të tillë poetike, autori Mehmet Bislimi, dëshmon se nuk ka poezi meditative të
shkëputur nga ajo që ndodh ose që ka ndodhur në vendin e tij, nga ngjarjet me të cilat është e
mbushur jeta e tij, nga përcaktimi i tij, më parë si luftëtar dhe pastaj si poet, dhe nga kjo ai
nuk ka tentuar dhe as që ka dashur të shkëputet. Kjo e bënë edhe më të qartë poezinë e tij, më
të drejtpërdrejtë, më ngacmuese dhe në këtë kohë kemi nevojë për më shumë poezi të tillë, të
drejtpërdrejtë. Megjithatë, nganjëherë duhet të shmangën moralizimet, që nuk janë meditative,
por skema që nuk kanë përse zënë vend në poezi.
Mehmet Bislimi ka pasur një jetë aktive për më shumë se 20 e ca vite dhe ka qenë e
pamundur që këto mbresa, shprehi, ngjarje, debate, përjetime të mos kenë zënë vend edhe në
poezinë e tij. Kjo është e natyrshme, por është njëkohësisht edhe e kuptueshme. Një gjë të tillë
ai e ka bërë edhe në këtë vëllim, i cili duke u krahasuar me vëllimin e parë, është më i shtruar,
më i qetë, por njëkohësisht edhe më gërryes për të mirë. Përjetimet jetësore e kanë bërë
vëllimin më përcaktues, më të hapur, më konkret dhe shmangia në shumë raste e deklarimit të
thatë e bënë edhe më të afërt, më të ngrohtë, më të perceptueshëm.
Poezia e mirëfilltë lirike nuk është edhe aq e pranishme në këtë vëllim. Nuk janë më shumë
se dy apo tri poezi të tilla. Kjo do të thotë se përshtypjet dhe mbresat nga jeta e tij aktive ende
janë gjallë tek ai, zënë vend themelor, por mendoj, ngadalë, ato duhet të kenë më shumë
frymëmarrje në librat e ardhshëm të tij. Kjo është e domosdoshme.
Mehmet Bislimi, edhe në këtë libër, e besojmë edhe në librat tjerë të tij, nuk heq dorë nga
ndjenja e një poezie militante, që dëshmon atdhedashuri, përkushtim ndaj vendit, të cilit ende
nuk ia janë mbaruar hallet dhe nuk i janë përfunduar dertet e mëdha që ka përsipër . Mehmet
Bislim, duke jetuar aktivisht me këto halle e dertet të vendit të tij, e ka përçuar këtë edhe në
poezinë e tij, dhe nuk ka mundur të ndodhë ndryshe. Ai, tashmë hyn në radhën e atyre
poetëve, të cilët duan t’i thonë gjërat ashtu siç janë , ashtu si i përjetojnë, mos ta fshehin
dhimbjen kur ajo është dhe mos ta fshehin të vërtetën, kur ajo duhet thënë. Kjo e bënë librin e
tij më të besueshëm.
Normalisht që në libër ka edhe të meta, vargje të zakonshme, nganjëherë meditim jo të
saktë, por kjo ndodh me çdo libër e aq më shumë pritet të ndodhë një gjë e tillë me vëllimin e
dytë të një autori, i cili për më shumë se njëzetë vite e kishte poezinë e fshehur brenda vetes,
sepse kishte punë e halle të tjera, sepse ishte përfshirë në rrjedhat dëshmuese e historike të
kohës së tij, sepse ai i takonte dhe vazhdon t’i takojë brezit idealist, që nuk u lodh, nuk u thye
dhe nuk u tërhoq nga ideja madhore për Kosovën e lirë dhe të mëvetësishme. Por themelore
është se ky është një vëllim që paraqet një poet në rritje, një poet meditativ, i cili edhe vargun
e ka vënë në shërbim të kombit që i përket.
Bedri Islami, publicist

GJETHET E VERDHA
NËNSHTRIMI
Si urithi nën dhe
Tinëzisht
Ndër ne erdhi
I kishim vënë që moti dru
E nuk shkulej dot
Mes nesh e sollën
Qyqarët
Veç rrugën ia prenë
Me pushkë
Jasharajt

FOTOGRAFIA
Fotografi e saj
Më lëndoi
Nga kohërat rinore
Një buzëqeshje e ngrirë
Kohë e largët
Kujtimet shprushë
Me faqe të kuqe
Dhe nishan në gushë

PIKËLLIMI
E bardha që vret
Gjenezën e ka të lashtë
Bari mendueshëm ngritët në pranverë
Si i sëmuri nga lëngimi në shtrat
Me shtatin dhe gishtërinjtë e verdhë
Se dimri ishte i gjatë

TELEFONI
Lajmi se
Tiranin e vranë
Erdhi nga zëri andej telefoni
Po tiraninë që mbolli ai
Kush do ta vras
Për sihariqin
Kush do të më thërras

LAJM I VONUAR
Do shtypur të urryerit si kokrrën e grurit
Më gurë të rëndë mulliri
Që ta shpëtojmë dashurinë
Lë të mblidhet asambleja pastaj
Për të parë
Kush mbolli urrejtje

RËNIE
Me duar të përgjakura
Ju ngritën
Në majat më të larta
Kujdes nga rënia
Më lartë nuk ka
Panë tmerrin ata
Nga mundi i ngritjes
Me duar të këputura në bërryl
Bërrylin atyre mos ua tregoni
Kujdes

FATE
Me dhëmbë të ndyrë përtypë njeriu
Dhimbje e fate
Për dallim nga sisorët
Përtypim ne të palarat e botës
Komuniteti primitiv u zhduk
Pas racionit ngasin
Meditojnë
Mendjen nuk vrasin
Ngasin

TË GJITHË
Që moti
Pranë oxhakut
Hanim patate të ziera
Rreth oxhakut dikur
Ngroheshim nga pak
Nga gjyshi dëgjonim historiera
Dhe shprushnim me mashë zjarrin në oxhak
Pranë oxhakut tani
Hanë dhe s’hanë të gjithë
Patate të ziera
Ngrohen e s’ngrohen të gjithë
Disa ende dëgjojnë përralla
Disa shprushin me mashë ndyrësira
Disa e bëjnë historinë
Disa nuk marrin erë nga historia

BOJËN KURSEJMË
Kur isha i ri më kujtohet
Delet i bënim me bojë
E jona të dallohet
Tani nuk i bëjmë me bojë
I njohim nga zëri
Dhe bojën kursejmë
Se boja i doli
Një jetë të tërë ai vetëm palli
Një fjalë me peshë nuk foli

MOSHË DHE VITE
Si për zili
Tërë jetën
Me dashje arresti
Vitet ndoqën njëra tjetrën
Befasisht vdekjen takojnë
Aty pajtojnë
Të guri i Prometheut
Ku vetëm kockat kishin mbetur
Humbësi Zeus
Përjetësia në gurë

Pergezime per gjithe keta rreshta te mrekullushme Urime.!

KOKRRA E KRIPËS
KRIPA
Kripë na hodhën në plagët e jetës
Pushtetarët e bregut të verdhë
Mbuluar me mjegull gjithçka
Në brigjet e Tivarit me kripë deti
Që Shqiptarët e pushkatuar atje mizorisht
Me shikim të ngrirë të heshtin
Për ju heshtën dekadat me radhë
Dhe ne
Për ju se vumë gjer me sot
As edhe një kokërr kripë në zjarr
Varre
Pa gurë
Pa epitaf
Pa gjurmë
Varre
Varre
Varre

KLASË E DËSHTUAR
Mirë
Ta zëmë se ata do të përmirësohen
Dhe
Injoranca do të zhduket ngadalë
Po bota
Me se do merret pastaj

RACIONI I DREKËS
E bluan së bashku me filozofinë e tij
E futën si mishin në zorrën e vet
Të djegur e sollën në një pjatë
Se bashku me një lakuriqe qepë
Një gotë verë nga pas dhe
Kaq kishte nga filozofi e tij
Po nesër ç’ka për të ngrënë
Hahet filozofia thatë