Poezi që më kanë pëlqyer shumë!

Kënga

Jemi fëmijë të dashuruar me një tufë rrezesh
në sytë e kalorësve të uritur,
lëndinave të mërdhira,
në buzët e shkëmbinjëve ,
fytyrëbjeshka ime .

Jemi orë të zgjuara
në trollin e Bjeshkëve të Nemuna
të thurura me eshtrat e gjyshërve
në ortiqet uluritëse,
tokë e qiell të shkrira
në dallgët e këngës madhështore,
që copton samarët e ndryshkur
në vatrat e mplakura me lotë.

Ne jemi o njerëz
moshatarë të rreshkur në gjinjët e nënës tokë
në dashurinë e sofrës së shtruar
në cikol të vetmuar plot ëndrra e mall...

Gjeravica e ngriti kokën me plisin e akullit
dhe me duar prej rrasave të plasaritura
ja mbylli vetes plagët e shkrumuara
me krahërorin e njomë të pëllumbave...
Din Mehmeti

Amaneti i gjyshit çam

Para se të jepte
shpirt ky gjyshi çam;
-Bir,--i tha të birit,
një dëshirë kam..

-Fol- iu lut i biri,-
çfarë dëshire ke?
Nga dy sytë e gjyshit
ca lot ranë rrëke.

-Këta lot ,-tha plaku,-
unë lë amanet
dua që të shkojnë
në vendin e vet.

Gjyshin e varrosën
në jug, nën një bredh;
por nga varri i tij
nis një ujë e rrjedh.

Rrjedh e rrjedh ky ujë
dhe shtohet gjithnjë,
i madh e i vogel
çudi bëjnë me të.

Uji rrjedh e rrjedh
edhe bën një vijë
që nga Shqipëria
gjer në çamëri.

Atje në Janinë
krijon dhe një gurrë,
ku çelin plot lule
petale purpur.

Petalet e kuqe
kanë aty në mes
një të zezë shpendësh
me shkëlqim si vesë.

Ky greku i lig
lulet me t'i parë ,
në çast i pandehu
për flamuj shqiptarë.

Me këmbë lulekuqet
i shkel tërë inat,
por pas disa ditësh
ato çelin prapë.

I tërbuar greku
me zjarr bën t'i djegë
por uji i gurrës
zjarrin e fik shpejt.

Hakmerret mbi gurrën
greku menjëherë,
e minos të tërën
dhe e hedh në erë.

Por ujin e gurrës
prapë se ndali dot,
uji aty mbushi
plot përplot një gropë.

Në gropë racisti
hedh hekur ,beton,
po përsëri uji
rrjedh e nuk pushon.

Rrjedh e rrjedh ky ujë
asaj-kësaj ane
në të gjitha viset
e provincës çame.

Kudo ky ujë rrjedh
nëper çamëri
përreth tij gjithkund
lule kuqezi.

Hamdi Meça

Pothuaj se bëhet një antologji e vargjeve të forumistëve ! Sukses!

Pse pështyn babi në ekran

Nisem në shkollë -i uritur
edhe më i uritur kthehem,
qëndroj -por pak i venitur
përpiqem të mos vërehem.

A t'këndoj?Po s'më këndohet.
A t'shaj? A t'bëj shamatë?
Barku im as që kuptohet .
sepse në kokë kam- edukatë...

Dhe kur vjen pushim i gjatë
vrapojnë fëmijët n'qebaptore,
dikush blen byrek me mish
tjerët -qofte, akullore...

Mirëpo- oborri është i madh,
e s'jam vetëm,jemi shumë,
që t'uritur na zgjon agu
e t'uritur biem në gjumë.

Kur merr fund pushim i gjatë
për mësim prap zilja bie,
orë e tretë duhet filluar
për shumë ne -orë varfërie ...

Kurrë në jetë para askujt
babi im nuk u përkul,
një ditë i shpëtoi nga goja ;
-Do të bjer kjo kohë pingul!

Shpesh zë mami ta qetësoj
babin -kur sheh sofrën thatë
prandaj babit s'i tregoj
si kalojmë në pushim të gjatë

Qdo ditë më shumë egërsohet,
sado helmin -fsheh prej nesh,
i përcjell në mbrëmje lajmet
dhe në ekran ai pështyn shpesh..

E unë gati nuk marr vesh
pse babloku murmuron;
-A do t'ndalen këta hajna?!
Prapë i vodhën -tre milion...

Babi ka qenë -luftëtarë
e nderojnë si faqebardhë
sot shan xhepat e kolltuqet
dhe zyrtarët gjithë me radhë...

Unë e di se -s'ka të drejtë
t'i fus të gjithë në një thes,
i them babit midis tyre
ka të ndershëm -ki kujdes...

Por prapë nesër i uritur
në shkollë nisem porsi dje,
më pengon pushimi i gjatë,
më kafshon por s'di -se pse?....

Agim Deva

Malli i Shqiperise

Me ka marre malli per Shqiperine tone.
Sonte,kur po kthehesha me trolejbuz,
Tymi i cigarit "Partizani"qe pinte dikush
Dridhej kalteronte,bente spirale,
Sikur te fshehta me thosh ne gjuhen e shqipetareve
Mua bashkatdhetarit.
Te shkoj dua mbremjes ne rruget e Tiranes,
Ku kam bere dikur ndonje marrezi,
Dhe ne rruget ku skam bere asnje marrezi.
Me njohin ato porta te vjetra te drunjta,
Inatin akoma do ma mbajne,
Koken do ma tundin,
Por une s'do ta marr per keq,
Se malli me ka marre.
Dhe t'eci rrugicave plot gjethe te thara,
Gjethe te thara,gjethe vjeshte,
Per te cilat krahasimet gjenden aq lehte.
Me ka marre malli per Shqiperine tone;
Per ate qiell te madh,te gjere e te thelle,
Per vrapin e kalter te dallgeve adriatike,
Per rete qe ne muzg si keshtjella digjen,
Per alpet flokebardha e mjekergjelbra,
Per netet e neilonta,qe nga flladet fergellojne,
Per mjegullat qe si indiane te kuq muzgjeve
shtegtojne
Per lokomotivat dhe kuajt,
Qe te djersitur avullojne e hungerojne,
Per qiparisat,kopete dhe varret
Malli me ka marre.
Malli me ka marre,
Per shqipetaret.
Me ka marre malli dhe se shpejti vi atje,
Duke fluturuar mbi mjegullat,si mbi deshira.
Sa i larget,aq edhe i dashur je,atdhe.
Aerodromi do te dridhet nga uturima,
Mjegulla do te rrije pezull mbi humnera.
Ata qe shpiken shpejtesine reaktive
Larg atdheut sigurisht do kene qene ndonjehere

Dritës së një ylli

vllaut tim hero,Sahitit

Nga një shkëndi që ishe
tani u rrite
u bëre një yll
një yll ndër shumë yje të tjerë,
që ndriçon edhe ditën .
Drita jote nga lartë
mua poshtë më përvëlon
nganjëherë dua të të kap
por, s'kapet ylli, jo!
Mbase larg,dua të të flas.
Ti vetëm ndriçon ndërkaq
se s'flet TI ,jo!
Se s'flet me një shkëndijë gati të shuar...!

1 qershor1999,Ratkoc

Halil Krasniqi



























1

IKJA DHE KTHIMI

Në Kosovë ndodhi vdekja fizike
Në Iliridë ndodhi vdekja shpirtërore
Por ne nuk u zhdukëm
Se çdo rrugë e varrit
Nuk është edhe rrugë e vdekjes.

Ata që në Kosovë qëndruan
Dhe u flijuan
I plotësuan dëshirën vetes
Atdheun nderuan.

çetnikët na e bënin me gisht
Nga kufiri
Por zemrat tona mbetën
Aty ku mbeti dhe hiri.

Gjakun që u derdh në Kosovë
Drini nuk e lanë
Lotët që u derdhën
As vapa dot si thanë.

Ti që ike në fund të botës
Si s'ja vure gishtin kokës?

Mund të të arsyetoj që ike
Se nga gjakpirësit u dëbove
Por jo edhe pse në fund të botës shkove
Dhe në çka atje lakmove?
Do të të mallkoj toka, shtëpia
Do të të mallkoj mosha ,rinia pleqëria.

Ti për vete do të mbetesh i huaj
Por jo edhe për Kosovën
Adresa e fundit për ty Kosova është
Këtu pushojnë eshtrat
Në rrugën e amshimit
Kjo ishte rrugë e ikjes
Por edhe e kthimit
Ai që kthehet
Me atdhedashuri do të shpërblehet.

23 qershor 1999
Shefqete Gosalci

Më the

Më the
Se yjet në qiell
Losin për ne të dy
Të besova!
Më the
Kjo lule që lëshon
Aromën e saj pranverore
Freskon për ne të dy
Të besova!
Më the
Hëna ndriçon
Natën e qetë romantike
Për ne të dy
Të besova!
Kur më the se s'të dua
Kurrë nuk të besova!
Fatkeqësisht
Kjo ishte e vërteta.

Ardianë Pacolli

Kush troket në mua

Borë në drita të neonit
shoh nëpër dritare ,
bardhësisë i rriten flokët
n'pemë e trotuare...

S'e di kush më troket sonte
në këtë shpirt murlanësh,
a resh borë si këtu sonte,
larg tej oqeanesh...

Atje kam unë disa zemra
bij e nipa e mbesa,
një mijë ditë në ditë t'i kisha
s'do t'm'i zinte shpresa...

Bora s'ndalet,e stolisen
bredhat si në përrallë ,
lart neonët ende ndezur
mallin ma mbajnë gjallë...

Dhe prapë dikush troket sonte
n'zemrën time t'thyer ,
sikur ujqit e tërë botës
n'mua t'jenë ndërsyer ...

Dhe e ndrydhur thellë në mua
një zogëz më dridhet ,
largësia m'bëhet gjarpër ,
e në fyt më lidhet ...

Ah ta kisha nipin n'prehër,
mbesën time t'mirë,
ende pa rënë bora n'tokë
do të ishte shkrirë...

Kush troket në mua sonte?
Një festë me tërmete ...
Kush i ndau ditëlindjet tona ,
në dy kontinente ?...

Nuk e shoh atë tortë të largët ,
por cakrroj një gotë,
për ditëlindjet që m'kanë ikur
larg ,shumë larg në botë ...

I afrohem telefonit
me shpirt të trazuar ,
a thua do t'kem fuqi
t'uroj vetëm ;Gëzuar?!...

Agim Deva

Si luftohet me fëmijët

Fëmija yt ka vendosur
të luftoj me ty ...
Ta kërkon - një akullore
por ti - bleja dy!

Ta kërkon një përqafim ,
para fëmijëve tjerë ,
ti përveq një përqafimi
puthe pesë -gjashtë herë .

Nëse bija jote lyp
t'i blesh violinë ,
bleja e plus -regjistroje
në kurs për balerinë.

Vocolaku ka ngul këmbë,
t'i blesh trotinetë
zija pritën ,dil e bleja
krejt një biçikletë.

Vetëm kështu n'luftë me fëmijët
mund të jesh fitues
kuptohet nëse se ke
rrogën sa një mësues.

Nëse xhepat t'janë si t'gjyshit
bosh pa pension
atëherë puthe birin n'ballë
mjafton -ai t'kupton ...

Ishte një grusht i ngritur

Ishte rrethatore në brez të yllit
pushkë me grykë mbi re .

Emrin ia rriste trimëria
rrudhave të vuajtjes mbi dhe .

Ishte sy i mburrjeve solemne
me do varre në bebëza.

Toka ia lëmonte fytyrën
ashkat ia thurnin legjendën .

Ishte rrugë e jetës mbi vdekje
këngë që shkrinte gurë në zemër
kulla i jepte bukë e krypë
me duart e veta t♪7 zverdhura .

Ishte dashuri njërrokëshe,
flamur që nxori babai nga klithjet e fundit.

Shqiponjë e yllzuar mes krenave
që ta kish qëndisur nëna
dritëzave të syve të paepur
natën nëpër hënë.

Ishte popull i tërë
që erdhi rrëkajave të gjakut të vet
nga flaka në flakë
për t'u rreshk në jehun e internacionales.

Ishte grusht i ngritur
si një shkëmb mbi fushë .

Për t'i qëlluar ulkonjat e gjakut
në të tokës gushë .

Ishte damar drite
në krahët e nëntorit tim të shtrenjtë
farë e ruajtur kthesave të shpirtit
netëve të gjata nëpër furtunë .

Ishte e ç'ka s'ishte ...

Shpend i pesëqind shpresave
t'i mbajmë në thumb dinrat e tmerrshëm
që vjedhin pranverat të hutuara
se nga vdekjet mësuar ke
të jesh për një ag më i zgjuar se drita
e jetës .

Shpend i pesëqind thirrjeve të flakta
bë ç'të duash
se unë jam ëndërr e fishekzareve

Të pëlcitura hapësirës
rreth gjinjëve të nënëlokes
plot bukë të ngrohtë
plot gaz të kthjellët ....

Din Mehmeti

Kalorësi i erërave

Memece rrëshqitnin kohërat
njeriu me fshamë ushqente qëndresën
e në zemër ndrydhte mllefin e jetës -
njeriu në kasollen e harruar .

-Babë ,falma dashurinë ,që e fsheh
n'krahëror!
dhe rrudhat e ballit
.Falma zemrën tënde të plasur !

2
Ushtri e vdekjes mbolli shafitje....
njeriu nëpër vatrat e fyera
mblodhi kërcunjët e hakmarrjes.

Dhe trolli vizlloi sytë hatashëm -
toka vetëm e misrit,
toka vetëm e varrit...
Njeriu mori frerët kah lindjet...

3
Nën urat e ylberave-
shokë me etje të pashuara !
Nën urat e ylberave
-prilli i blertë.

-Babë, mbaju!
Agimet ,plot ngjyra po qeshin !
Besim Bolshi