Bashkimi Kombëtar

Çamja e bukur

zura mike një belhollë
çame e bukur nga Filati
zgjuar ëndrrash, ik mes klithmash
përmes flakësh edhe zjarrit

larg vëndlindjes rritur shtatin
me pikëllim në syt e zi
për shtëpi e për një vatër
për një pjergull në Çamëri

për një gjysh e për një gjyshe
për një vëlla që vranë në portë
ish i brishtë si një ëngjell
e mes ëngjejsh shkoi n’ atë botë

më tek lumi i Kalamait
nuk u kthye të lodrojë
as të pij dy doçka ujë
ujë prej bore në burojë

se dhe lumi është përgjakur
në pikëllim është bërë i zi
Zervas kur u erdh tek praku
dhe me plumb vriste fëmijë

burra e djem kur i vrau
vetëm se ishin shqiptarë
por as nënat s'i kurseu
greku i egër e barbar.

thonë dhe zogjtë e malit ikën
të tromaksur matanë detit
më s'dëgjohen cicërima
veç e qara e një shelgu

"kur do vinë çamvogëlithët
bashkë me zogjtë kur do vinë
mos janë rritur të tromaksur
që kur moren arratinë?…”

eh, si mbet Paramithia
e shkretuar e pa jetë
veç ca pleq rrinë në porta
e sikush me vete flet

se ata që mbetën, pakëz,
nuk guxojnë të thonë një fjalë
se u thonë janë grekër
kurrsesi nuk janë shqiptarë...

këto flas me çamen time
me veshtrimin përtej detit
shpirti bashkë me dallget ikën
dashurisë ti gjej bregun...

* * *
Zura mike një belhollë
që me ngjet me vajzë suljote
më të mirat, më të bukurat
e me trimet e kësaj bote.



30 prill 2008



Lumi Kalamait në Çamëri

Poezi shume e mirë por në të njejtën kohë shumë e dhimbëshme, sot ndëgjova se do të mbahen demostrata në Bruksel për të drejtat e Çamëve.

këto dy strofajanë shumë dmth-se.

se dhe lumi është përgjakur
në pikëllim është bërë i zi
Zervas kur u erdh tek praku
dhe me plumb vriste fëmijë

......

se ata që mbetën, pakëz,
nuk guxojnë të thonë një fjalë
se u thonë janë grekër
kurrsesi nuk janë shqiptarë...

Po Deli ato dy strofa janë shumë me dmth, por unë në atë poezi s'mund të ndaj asnjë rresht, e gjithë poezija që është e vendosur më lartë është shumë e mirë.

ja kta rreshta psh ;

për një gjysh e për një gjyshe
për një vëlla që vranë në portë
ish i brishtë si një ëngjell
e mes ëngjejsh shkoi n’ atë botë

Nje nate...
Grue a hyjneshë, e mbështjellun n'errsi të natës,
zbriti nga sfera të panjoftuna ndër odat e mia
dhe u shtrue një fllad, një e kandshme ndjesi,
një heshtje parathanse zemrën don të ma përpijë,
vetëm që ora këndon kangën e thjeshtë të natës
-jo -jo! dhe diku larg dëgjohen tingujt e kangës
Grue a hyjneshë m'erdhi nga gjin' i errsinës...
Që! frymën ia ndjej dhe zemrën që rreh prej fellsinës.
Buzët e njoma të saj,
Syt e zez e të mdhaj
me hamnoni vijash të bindshme
premtojnë një dashni të hijshme
(ashtu dhe akordi i heshtjes
frytin e ambël të marrveshtjes).
Dhe njëmend! At natë vallzuen ndjesit e jona
më një valle dëfryese, pa marrun frymë...

Migjeni

Dy buze..
Dy buzë të kuqe,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën,
gëzimin ma fikën,
si fantazma hikën
ndër do bota të larta...
Dy buzë si tëpërgjakta,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën
në buzë kur mu njitën
andjet m'i trazuen,
zemrën ma tërbuen,
trurin ma helmuen
e në fund u mërguen...
Dy buzë të kuqe,
bukuri fatale,
të një gruaje stërzane
një pjsë zemre më nxorne,
një pranverë të tanë më morne
dhe gëzimin ma vodhne...
Ato dy buzë të kuqe
dhe dy lote të mija
qenë shenja të dhimbjes,
kur më vrau bukuria,
kur më zu dashunia
e më dogji rinia.

Ekstaza pranverore..
dhe pranvera erdhi...
Nëpër ftyra tona rrëshqiti nji gëzim
dhe ndër zemra tona ngrehi një fole,
e një jetë e bukur, e një jetë e re,
me dëshira të shumta po buzqesh në lulzim.
...dhe dallndysha erdhi...
si shpirti n'ekstazë, në hovin e shejt shtri;
me qiellën rroket, me diellin puthet,
dridhen krahët në hare mandej poshtë vërsulet
t'u dhurue në cicrim përshndetje një mijë.
...triumfon bylbyli...
kangëtar plot magji në gemb të trandafiles,
në një tempo të marrë përkdheljet po shfre
e kanga kumbuese, kang' e tij pa fre,
asht si kangë Orfeji ndër telat e lyrës.
...dhe vesa shkëlqen...
në një pikë t'argjant pasqyrohet jeta
tërheqse si andrra dhe si vijzatimi
ndër orët e hyjzimit, kur shpërthen agimi
e rrezet e arta rrëshqasin ndër fleta.
... dhe pranvera erdhi...
Nëpër ftyra tona rrëshqiti një gëzim
dhe ndër zemra tona ngrehi një fole
e një jetë e bukur, e një jetë e re
me dëshira të shumta po buzqesh në lulzim.

Bisedë me poetin

Poetin kur e takon në rrugë
mos ja mësyj ta ndalësh përngut
të bisedosh për jetën për botën për shoqërinë
është fjalëkoprrac ai ,të thuash mendjelartë
me të s'flitet dot ,pra mos e ndal

mund ta shohësh duke folur me barin
më lehtë se sa me mua e me ty
duke folur me shtazën me lumin me pyllin
me retë e zeza me vetëtimën bubullimën
që i rrinë ditës si kasketë mbi sy
me natën e zezë tek ndonjë skutë e saj
për të gjitha këto neve na kandet
fjala e tij

n'e pafshim të habitur o të humbur
pas ndonjë sendi krejt pa rëndësi
në diçka që neve na duket marrëzi
ti mos e nga t'ia prishësh atë qetësi
por dije se së shpejti
diçka ka për të krisur
me këngën e ardhshme të tij .

Rexhep Elmazi

Kanga e maleve

Kangët e juaja të ngrohta dalin
o male t'vendlindjes t'vërshueme me lot e gjak,
ndër jehona t'vrullshme ta skuqi zallin
përleshja e moteve nëpër furtuna me t'zjarrtin lak .

Ndër tingujt e hojeve të dashnisë,
çerdhen e heshtjes e gjeta në krahët tu,
kanga juej o male ,në tela t'sharkisë
përherë ka m'u hazdisë e n'jone m'u shu'.

Kanga e trimnisë u ndez ndër epshe malsore,
të gjithë me lotët e mallkimit tu'ndëgjue ...
ndër shkrepat e bjeshkëveshprushet prore
nji tingull i mburrjes zemra tu'përvlue.

Për kangën e ngrohtë e t'mallshme m'kaplon
dashnija,
o male të dashtuna ,t'mundueme në krajata ,
besomni ,n'gjiun tuej ushqehem si fëmija
me prrallat krenare,plot vuejtje e shtërgata.

Krejt dallgët e shekujve heshtin nëpër rrudha ,
për hir t'legjendave n'sharki t'jehoj kanga ,
me gjak e eshtna na u pat zanë udha...
dhe lindën kërthijtë me diell n'zemër pa vuejtje
e pranga .

Fazli Greiçevci

Kam dalë....

Kam dalë me'i tubë shpresa n'grusht
kangë me i thurë mirësisë
[Me melodinë e ngrohtë jam mik i ngusht]
rreze dashnije me i falë njerzisë.

Kam dalë...dhe prore kam me dalë
bregoret me sy çiltërije me i soditë-
kurrë kangën time s'kam me ndalë,
rrugët e mbara tue i shëndritë!

Fazli Greiçevci

Mos...

Mos këndo pa pasë nevojë për kangë,
se qielli i zemrës mrrolet n'agim,
çdo imtësi jetësore len mbrapa dangë,
kur ti ,o rreze,vegon n'përcllim.

Kur grushti ngrihet n'shejë gjaku,
valvitu n'krah shprese ,o dashni-
brigjet le të dridhen nëpër sqota ,që se paku
të kemi flakë t'ngjyrës me motra e vllazni.

Kur n'tallase të dëshirës larg-larg tretemi
mos rënko tokë e mundueme ku lindi besa
e dashnija ,
por ,prore mbaj kujtim synimet që po rrekemi
nëpër hullitë e kohës që të zhduket pabesija.

Fazli Greiçevci

mua me se shumti me perlqejne poezite e te madhit Fan Noli.

shkurt, nuk ka poezi te tij qe nuk me pelqen