Kisha lutur jenin menimet antaret dhe ata qe din sepse shikoni qe historiografija po shtrembrohet nga qargjet serrbe me te madhe ,ne edim qe dikun ne shekullin e VIkan ardhur nga karpatet ruse dikun qe ishin te vendosur ne rreth maleve urale dhe keta erdhen si te emigruar ne zona te per rreth Danubit .

Dyndjet e popujve, ngulimet sllave në Ballkan


Nën sundimin e Dioklecianit e më tej të Konstandinit, Perandoria Romake iu përshtat një organizimi të ri administrativ. Njësia më e madhe administrative u bë prefektura, që përmbante disa dioqeza, të cilat nga ana e tyre ishin të ndara në një numër edhe më të madh provincash. Prefektura e Ilirikut (praefectura praetorio per Illyricum), përfshinte dioqezat e Dakisë e të Maqedonisë.
Në këtë të fundit bënin pjesë pronvincat e Prevalit, Dardanisë, Epirit të Vjetër dhe Epirit të Ri, që përfaqësonin hapësirën gjeografike të banuar nga pasardhësit e ilirëve, shqiptarët, përgjatë gjithë mesjetës e deri në kohët e reja. Funksionari më i lartë i prefekturës së Ilirikut, prefekti i pretorit për Ilirikun, e kishte selinë e vet në Selanik. Po këtu ndodhej edhe selia e kryetarit të kishës së kësaj prefekture.
Ndonëse nuk ndodhej në kushtet e dëshpëruara ku e kishte zhytur kriza e thellë ekonomike, shoqërore e politike pjesën perëndimore të Perandorisë Romake, edhe Perandoria Romake e Lindjes po i vuante pasojat e krizës së kapërcimit të dy epokave. Brishtësia e strukturave të saj shtetërore e ushtarake doli në pah gjatë ballafaqimit me dyndjet e popujve gjatë shek. IV-VII.
Megjithëse nuk përkonin me drejtimin kryesor të dyndjes së popujve, trevat shqiptare nuk mbetën tërësisht jashtë tyre. Inkursionet e gotëve, gotëve të lindjes (ostrogotëve) dhe atyre të perëndimit (vizigotëve) aty nga fundi i shek. IV prekën edhe trevat iliro-shqiptare.
Popujt që u dyndën dhe invaduan Ballkanin shkaktuan dëme e rrënime të mëdha në të cilat u futën. Për periudhën e “dyndjes së popujve” burimet e shkruara janë mjaft të rralla dhe përbëhen nga kronikat bizantine. Historianët që janë marrë me këtë periudhë e kanë shpeshherë të vështirë t’i akordojnë këto burime midis tyre. Edhe materiali tjetër burimor, arkeologjik është i pamjaftueshëm.
Sipas burimeve tashmë të njohura vizigotët, pas betejës së Adrianopojës të vitit 378, arritën deri në brigjet e Adriatikut. Në marrëveshje me perandorin Theodhosi I, e me kusht që të kryenin shërbimin ushtarak, ata u lejuan të vendoseshin në pjesën veriore e perëndimore të Gadishullit Ballkanik, dhe ndërprenë për një kohë sulmet e tyre. Dyndjet e “barbarëve” vazhduan edhe pas ndarjes së Perandorisë Romake në dy pjesë të veçanta, në atë të lindjes dhe në atë të perëndimit (395).
Të dyja pjesët e perandorisë u detyruan për një kohë të gjatë t’u bënin ballë sulmeve e invazionit të “barbarëve”. Për pjesën lindore të Perandorisë, atë Bizantine, një rrezik të madh përbënin asokohe gotët e perëndimit që ishin vendosur në Gadishullin Ballkanik. Prijësat e tyre kishin arritur të zinin poste të larta si komandantë të besëlidhur - foederati, sikurse u quajtën “barbarët”. Këta të fundit ishin të pakënaqur nga marrëdhëniet me perandorinë. I pari u ngrit Alariku, prijësi i vizigotëve, me pretekstin se nuk u ishin paguar rrogat e premtuara si të besëlidhur. Me forcat e Alarikut u bashkuan edhe gotë të tjerë të vendosur në krahina të ndryshme të Ballkanit; kryengritësit filluan plaçkitjen e Greqisë dhe të trevave iliro-shqiptare. Perandoria Bizantine mundi të dalë nga kjo gjendje, pas paqes që bëri me Alarikun në vitin 398, duke lejuar vendosjen e ushtrive gote në krahinat jugperëndimore të Gadishullit si të besëlidhur dhe duke e emëruar prijësin e tyre si kryekomandant të ushtrive bizantine në Ilirik. Pas 10 vjetëve Alariku me vizigotët u largua për në Itali, ku në vitin 410 pushtoi Romën.
Sulmet e gotëve shkaktuan një rënie të mëtejshme të ekonomisë fshatare e qytetare, shkretimin e shumë krahinave. Ja si e ka përshkruar gjendjen Hieronimi nga Stridoni i Dalmacisë: “Më vjen të rrënqethët kur mendoj të tregoj shkatërrimet në kohën tonë, ka më tepër se 12 vjet që gjaku shkon rrëke. Gotët, sarmatët, alanët, markomanët shkretojnë, shkatërrojnë dhe plaçkitin Trakinë, Maqedoninë, Thesalinë, Dakinë, Akajen, Epirin dhe gjithë Panoninë. Kudo dhunë, kudo psherëtima, kudo fytyra e tmerrshme e vdekjes; për këtë dëshmitare është Iliria, dëshmitare është Trakia, dëshmitar është edhe vendi ku kam lerë, ku çdo gjë u shkatërrua, përveç qiellit e tokës, ferrave dhe pyjeve të dendura”.
Afërsisht, në mesin e shek. V Gadishullin Ballkanik e sulmuan hunët të komanduar nga Atila, duke shfrytëzuar rastin që ushtria bizantine ishte e zënë në luftë me vandalët. Brenda pak vjetëve ai pushtoi e grabiti shumë qytete të trevave iliro-shqiptare, në mënyrë të veçantë, Dardaninë. Burimet bashkëkohëse e përshkruajnë Dardaninë si një vend të shkretuar. Me vdekjen e Atilës federata hune u prish dhe kështu pushuan sulmet e tyre kundër Perandorisë Bizantine.
Në vitin 479, trevat iliro-shqiptare të përfshira në provincën e Epirit të Ri, u goditën nga sulmi më i rëndë i ostrogotëve të udhëhequr nga Teodoriku. Ostrogotët, rreth 50 mijë veta, ndër të cilët 10 mijë luftëtarë, u lëshuan nga vendbanimet e tyre provizore në Traki dhe nëpërmjet rrugës Egnatia depërtuan deri në viset bregdetare pranë Durrësit. Vetë kjo qendër e rëndësishme ra në duar të ostrogotëve. Perandoria Bizantine bëri ç'qe e mundur për t'i larguar të porsaardhurit nga ato treva, që ishin të një rëndësie strategjike të jashtëzakonshme për perandorinë. Në fakt ostrogotët shumë shpejt u detyruan të tërhiqeshin prej andej.
Në periudhën midis viteve 500-517 hordhi hunësh të nisura nga rrjedha e poshtme e Danubit, përshkuan viset ballkanike deri në Epir e Thesali, duke shkretuar gjithë vendin. Bregdeti i Shqipërisë vuajti në atë kohë edhe nga sulme të ostrogotëve të organizuara nga Italia, ku ky popull ishte vendosur qysh prej fundit të shek. V.
Gjithsesi, pas kalimit të ostrogotëve në perëndim (488), në pjesën lindore të Perandorisë intensiteti i sulmeve të “barbarëve” u ul ndjeshëm. Kjo gjendje qetësie relative do të zgjaste deri në dhjetëvjeçarët e parë të shek.VI, kur në kufijtë veriorë u shfaqën popuj të rinj: bullgarët, avarët, antët, gepidët, e mbi të gjitha sllavët. Inkursionet e tyre u intensifikuan qysh në kohën e sundimit të perandorit Justinian. Rreth vitit 548 një turmë e madhe sllavësh plaçkiti e shkretoi disa provinca, duke depërtuar deri në afërsi të Durrësit. Komandantët ushtarakë të Justinianit nuk guxuan t'i futnin trupat e tyre në luftim dhe u mjaftuan t'i ndiqnin nga larg veprimet e sllavëve. Inkursionet sllave u përsëritën thuajse rregullisht edhe në vitet pasardhëse.
Me qëllim që të frenonte zbritjet e “barbarëve” nga kufijtë veriorë, perandori Justinian me origjinë nga Taurisium i Dardanisë, më i madhi i perandorëve të periudhës së hershme bizantine, i kushtoi vëmendje ngritjes së një sistemi fortifikatash në disa breza, që fillonte nga vija kufitare e Danubit, në veri, dhe zhvillohej valë-valë duke zbritur në drejtim të jugut. Sipas Prokopit të Cezaresë, historian i oborrit të Justinianit, vetëm në atdheun e tij, në Dardani, perandori bizantin meremetoi 61 kështjella dhe ndërtoi nga themelet 8 kështjella të tjera. Një ndër këto kështjella, e quajtur për nder të tij Justiniana Prima (Shkupi), u ngrit në vendlindjen e perandorit, Taurisium.
Numri i kështjellave të ndërtuara në të katër provincat e Ilirisë së Jugut arriti në 168.
Por këto masa mundën t'i frenojnë vetëm përkohësisht sulmet e popujve “barbarë”. Këto u bënë edhe më kërcënuese, kur me sllavët u bashkuan edhe avarët, një popull luftarak nomad. Pas vdekjes së Justinianit (565), hordhitë sllave shpeshherë së bashku me avarët ose të prira prej tyre, u lëshuan në drejtim të jugut. Rrugët e rrahura prej tyre zbrisnin nga rrjedha e Danubit në drejtim të jugut e juglindjes, ku synonin të godisnin qendra të tilla, si Selanikun, Adrianopojën e vetë Konstandinopojën. Më 586 Selaniku u rrethua nga sllavët, të cilët e vazhduan marshimin e tyre në jug, deri në Peloponez.
Por sulmi më i fuqishëm avaro-sllav në Ilirik qe ai i vitit 609. Hordhitë sllave shkretuan vise të tëra në Maqedoni, Thesali, Beoci e deri në Peloponez, prej nga arritën me anije edhe në ishujt e Egjeut e deri në Azinë e Vogël. Nga kjo valë u prekën edhe provincat e Dardanisë e të Epirit të Vjetër. Atë kohë Selaniku pësoi rrethimin më të gjatë të tij. Në qytet erdhën dhe u strehuan edhe të ikur nga viset më veriore, ndër të cilët edhe nga Nishi.
Megjithëse drejtimi kryesor i dyndjeve avaro-sllave ishin viset jugore të Ballkanit dhe qendrat e mëdha si Selaniku e vetë Konstandinopoja, inkursionet shkatërruese nuk kursyen edhe brezin perëndimor të trevave iliro-shqiptare. Në radhë të parë prej tyre vuajtën viset dalmatine dhe provinca e Prevalit. Në vitin 592 një pararojë avaro-sllave arriti të shtyhej deri në qytetin e Lezhës. Disa vjet më vonë prej sllavëve u pushtua dhe u shkretua përfundimisht Salona. Banorët e qytetit dalmatin gjetën shpëtim në ishujt pranë e në Split. Në provincën e Prevalit, u rrënua qyteti i Dioklesë, banorët e të cilit kaluan në Tivar. Qendrat e tjera, si Budua, Ulqini, Shkodra, Lezha, rezistuan dhe patën vazhdimësi jete edhe në shekujt e ardhshëm.
Ndryshe nga popujt e tjerë, dyndjet e sllavëve në Ballkan u shoqëruan me një dukuri të re, atë të ngulimeve. Në vendet e shkelura prej tyre, sllavët u ngulën duke formuar të ashtuquajturat "Sklavini" (vende të sllavëve). Në fund të shek.VI e fillim të shek. VII, Sklavini të tilla ishin formuar në Maqedoni, Traki, Thesali, Beoti e, në një numër mjaft të madh, në Peloponez. Prej Maqedonie, grupe të veçanta sllavësh arritën të depërtojnë dhe të vendosen në lartësitë përgjatë luginës së lumit Devoll e Osum, por pa formuar bashkësi kompakte.
Në bregdetin dalmat, duke filluar nga gryka e Kotorrit e sipër, u vendosën tributë sllave të trebinjëve, kanavlitëve, zaklumëve, narentanëve. Konstandin Porfirogjeneti, perandor e historian bizantin i shek. X, i numëron këto bashkësi si fise sllave. Por diokleasit, që banonin më poshtë grykës së Kotorrit, ai nuk i përfshin ndër popujt sllavë. Në fillim të shek.VII, perandor Herakli lejoi vendosjen e dy fiseve të mëdha sllave, të kroatëve dhe të serbëve. Këta të fundit zunë vendet e përshkuara nga lumenjtë Lim e Drina e sipërme bashkë me Pivën e Tarën, luginën e Ibrit dhe rrjedhën e sipërme të Moravës perëndimore. Në jug dhe në perëndim serbët kufizoheshin me diokletë si dhe me trebinjët e zaklumët sllavë, që ndonjëherë njësohen me serbët. Bërthamën e vendeve serbe e përbënte krahina e Rashës, që e merrte emrin nga kështjella me të njëjtin emër, në veri të Novi-Pazarit të sotëm. Në jug vendet e serbëve arrinin deri në burimet e lumit Lim.
Në përfundim të dyndjeve të popujve gjatë shek. IV-VI e sidomos të kolonizimit sllav të shek. VI-VII, përbërja etnike e trevave ballkanike, pësoi modifikime të ndjeshme. Në viset danubiane, në ato të Istries, të Dalmacisë e të rajoneve të brendshme u vendosën në mënyrë mjaft intensive popullsitë e reja sllave: trebinjatët, kanavlitët, paganët, serbët, kroatët. Masa sllavësh u vendosën në zonën e Nishit dhe përgjatë luginës së Vardarit, e deri në Selanik. Prej këndej, grupe të veçuara depërtuan nëpër luginat e Devollit e Vjosës, duke zënë kryesisht lartësitë përgjatë tyre. Ngulime sllave pati edhe në malësitë midis Thesalisë dhe Epirit (malet e Pindit). Vendosje masive të bashkësive sllave pati në Traki e Greqi, veçanërisht në Gadishullin e Peloponezit. Historiani bizantin i shek. X, Konstandin Porfirogjeneti, thotë se në atë kohë Peloponezi "ishte sllavizuar plotësisht". Gjithsesi, burimet historike, të dhënat arkeologjike e ato gjuhësore, i kanë shtyrë studiuesit të dalin në përfundimin se brezi perëndimor i Ballkanit që përfshihej në provincat diokleciane të Prevalit, Epirit të Ri dhe të Epirit të Vjetër, me një shtyrje ku më shumë e ku më pak të thellë drejt brendësisë, është ndër rajonet më pak të prekur nga kolonizimi sllav. Përkundrazi, popullsia e hershme autoktone iliro-shqiptare u përforcua në këtë gjerësi gjeografike me grupe të tjera iliro-shqiptare të ardhura nga viset e brendshme, ku invazioni sllav kishte qenë masiv. Një zhvendosje e tillë e popullsisë autoktone iliro-shqiptare drejt zonave më të sigurta jugore dëshmohet pas rënies së Nishit, të Dardanisë e të Salonës në bregdetin dalmat pas vitit 612.
Gjithsesi, burimet historike të mesjetës së hershme, ndërsa flasin për krijimin e zonave kompakte të sllavizuara (sklavini) në viset fqinje të Dalmacisë, Rashës, Maqedonisë, Peloponezit etj., nuk përmendin ekzistencën e të tillave në katër provincat e Ilirikut Perëndimor. Mbijetesa, historikisht e dokumentuar, në këto treva të qyteteve antike, e qendrave dhe e strukturave kishtare, si dhe prania ndonëse e dobësuar e pushtetit bizantin flasin përgjithësisht për ekzistencën këtu të kushteve pak a shumë normale të jetës në shekujt e errët të mesjetës.
Grupet e izoluara sllave që kishin arritur të depërtonin drejt luginave të Devollit e Osumit, nuk arritën të organizoheshin në bashkësi kompakte. Për më tepër, duke filluar me Justinianin II, me qëllim që të siguronte ndërlidhjet jetike me bregdetin adriatik në boshtin e rrugës Egnatia, Perandoria Bizantine shpërnguli popullsi të tëra sllave nga viset që ishin në rrezen e saj duke i çuar në Azinë e Vogël.

Fuqizimi i shtetit bullgar, sidomos gjatë sundimit të carëve Simeon e Samuel, në shek. IX - X, u shoqërua me depërtime grupesh sllave, përkatësisht bullgare, që u vendosën kryesisht në vendet e prekura që më parë nga kolonizimi sllav. Por, me rënien e Perandorisë Bullgare dhe me rivendosjen e pushtetit bizantin në këto treva, bashkësi të tëra sllave u shpërngulën nga perandorët bizantinë dhe u vendosën në Traki e në Azinë e Vogël. Kjo vlen në radhë të parë për zona me rëndësi strategjike, siç qe Shqipëria. Grupe të tjera, në marrëdhënie me popullsinë vendase erdhën vazhdimisht duke u tretur e duke u asimiluar.

falem se msova edhe diqka ma shum

Sofra ke me shum kohe vazhdo ket tem me shum sepse si delija ashtu ka shum njerz qe don ti din burimet e serrbeve nga erdhen ne ballkan .

malazezet vin ne shekullin e VI edhe keshtu fillojn martesat mes malazezve dhe serbve qe vijn ne shekullin e VII qe do te thot se ktu nuk ka pas serb para te parve tan ILIR ne troje shqipetare iliret kan qen dhe jemi ne pasardhesit e tyre per ti brojtur trojet tona gjak shqipetari kem pasur dhe gjak shqipetari dot kemi sa te jem gjall per deri sa te na rrjedh gjaku neper vena nje shqiperi e bashkuar do ishte kenaqsi per mua por besoj se edhe per gjith shqiptaret ka jan

ardhja e serbeve ne foeme te koloneve ne kosove daton nga shekulli i "X" , erdhen me shatora, qerre te drujta dhe u ndalen me nje menquri, ne qdo vend ku ishin ulur shkruanin nje gerrme te alfabetit te piste cirilik, dalngadal filluan edhe ti emerojne vendet, vdes serbja dhe ia lene emrin vorri i shkines.......

Pra perhere ishoin ndytesira dhe me prapavia te poshtra!!!!!

dikur kan ardh ne shekullin e VII ose VIII kur kan ba luft me Dardanet ti moter annaa

Pajtohem me ty renan me se e vertet eshte qe serbet kan ardhe dikur ne VII.

ooooo as qe du me e dit se kur kan ardh ata ne ballkan e me mir te mos kishin ardh kurr se na shkaterruan jeten na i plagosen zemrat besoni se kur e degjoj emrin e tyre me rreqefet trupi sdu te di per ta e ju dalt fara

Nje gje mund ta them, se mbi 70% te popullesise malazeze kane prejardhje Ilire, bashke me nje pjese te madhe te Kroacise... Ku i perkasin fisit Kuc ne pergjigjesi, por me martesat e tyre qe ben me serb humben kulturen, historine dhe orjentimin...
Keshtu qe edhe gjakpiresi i shqiptareve Mark Milani, komandanti kryesor i Kral Nikolles ishte shqiptar nga Kuci,,, Nacionalistet me te medhenj qe sot jane ne Mal te Zi gjinden rreth Beranit, Murines dhe Andrijevices, dikur toka shqiptare deri ne Kongresin e Berlinit... te gjithe prejardhje shqiptare Vasojevic te Kucit... Kete vetem desha qe te ia sqaroj Kosovarit, pasi qe desha ti them qe malaziasit perpos gjuhes nuk kane lidhje asgje me serbet, jane shume me te zi se ata, shqiptaret gjithmone kane hequr shume me shume nga ata se serbet... Por qe kane prejardhje Ilire, ate nuk mund ta mohoj askush, edhe nje pjese e madhe e Kroacise, Zara dhe Dubrovniku...
Pergjigja ime eshte se serbet erdhen ne Ballkan gjate shekullit te VII, por flitet qe kane ardhur edhe me pare dhe jane shtri se pari ne Sllovenine e sotme...Poashtu origjine serbe ose sllave kane edhe boshnjaket e Bosnes, vetem qe kane fe islame dhe ishin i pari vend ballkanin qe pranoj fene islame nga pushtuesit otoman. Por historija flet qe ata kane gjakun me te paster sllav, dhe nga pikepamja fizionomike dallojn njerez vigan, me sy te kalter dhe biond,, ndersa serbet qe gjinden ne Serbi jane te perzier me rom, bullgar etj, keshtu qe kane humbur gjenet e veta ashtu njejt si edhe helenet e lashte, qe flitet qe sot nuk ka popull greke, por qe eshte i shortuar me popujt tjere te ballkanit dhe kryesisht me shqiptar... Sepse helenet ishin shterp dhe nga frika qe te zhduken benin marreveshje me shqiptar qe te ua lindin nje femij dhe te ua shitnin atyre me pare te majme,,, keshtu qe nje shqiptar u be me grek se vet greku... e njejta gje ndodhi dhe po ndodh sot ne Serbi, pasi qe nataliteti ne Serbi cdo dite po bjen...
Pershendetje nga Vuthjani...

Po Vuthjani edhe unë kam lexuar për këto që i postove ti më lartë madje madje edhe me fakte shkruante për mbiemrat shqip të sllavizuara ( asimiluara)

Pos tjerash së shpejti do ta sjell një dialog mes një studjuese e cila ka shkruar një libër në Shqipëri për Pellazgo Ilirët që ia vlen ta shikojnë ata postues që i përkushtohen këtyre hulumtimeve mbi prejardhjen e Shqiptarëve.

Nese doni mund qe ti postoj me vone edhe mbiemrat e sllavizuar, ose shqiptar te asimiluar,,, sepse keta nderruan kombin shume vone ne vitin 1918, do te thote ishin shqiptar ilir, pranuan fene islame, njekohesisht u martuan me boshnjak te Bosnes dhe u asimiluan nder ato shtepite me te njohura shqiptare familja e heroit tone Jakup Ferrit tani jane Ferovic dhe quajn veten boshnjak, pastaj familja e Komantantit te pergjithshem te Lidhjes se Prizrenit Ali Pashe Gucia, tani familja e tyre moren dy mbiemra Rexhepagiq edhe Shabagic edhe keta boshnjak... e per malaziasit qe kane fe ortodokse malazeze keta humben kulturen ilire dhe iu bashkangjeten asaj sllave gjate shekullit XIII... por me hollesisht mund te ju shkruaj ne nje shkrim tjeter timin...
Per keta te paret jane asimiluar shume vone, keshtu qe vetem nese shprehni ju deshiren te lexoni mund te ju postoj...
Sepse ne kete teme flitet per ardhjen e serbeve ne ballkan dhe periudhen... keshtu qe mos te dalim shume prej temes, dhe me vone do ti postoj disa nga mbiemrat e sllavizuar qe deri me shekullin XIII ishin iliro-shqiptar...
Pershendetje...

Per fise qe ishin iliro-shqiptar ne kohen e Bizantit dhe u sllavizuan me vone jane keta mbiemra qe sot gjinden ne Zete, pjese e Malit te Zi qe perfshijne Cetinjen, Kotorrin, Budven etj...
Deri ne shekullin e XIV Dioklea-Genta (Zeta) vecanarisht ana e siperme e saj, u shfaqej te huajve si nje vend me popuj e fe te ndryshme. Gjithsesi gjate gjithe mesjetes krahina e bashkesi te tera si Kuci, Markajt (Markovicet), Pastovicet, Pipret, Gjurashet (Cernojeviqet) etj, ishin shqiptar... Me vone Cernojeviqet me qender ne Cetinje fomojne shtetin e tyre Malin e Zi, ka fundi i shekullit XIV, dhe sllavizohen.Mali i Zi ishte nje krahine e Vogel, por me Kongresin e Berlinit Kral Nikolles i falen trojet shqiptare Tivari, Ulqini, Hoti, Gruda, Trijeshi e Koja, Podgorica, Plava e Gucia, Rozhaja e Berani... Nder keto troje vendin nuk e dorezuan Hoti e Gruda, por rezistenca me e madhe u be ne Plave e Guci, me Betejen e njohur te Nokshiqit (janar 1880), qe njihet edhe beteja me e suksesshme e popullit shqiptar qe pas vdekjes se Skenderbeut... Ku forcat malazeze humben rreth 12.000 ushtar nga forcat shqiptare te vendit te ndihmuara nga Lidhja e Prizrenit... Por ne vitin 1918 edhe kjo treve i falet Malit te Zi nga Austro-Hungaria dhe permbyllet Kongresi i Berlinit me sukses per percarjen e trojeve shqiptare... Keshtu qe Mali i Zi rritet per 3 here me shume se qe ishte ne shekullin e XIV... Ne shekullin e XVIII edhe shume fise ilire nderojne fene dhe gjuhen dhe behen sllavo-malazias, sidomos fisi Vasojevic qe perfshinte rrethinen nga Berani, Lugina e Biolo Poles, deri tek Murina dhe Andrijevica...
Tani sot per sot fisi i cili perkrah fuqishem idene e Miloshevicit...
Kerkoj falje qe dola pak nga tema, por nuk munda ta permbyll me dy rreshta pasi qe historia eshte histori...
Jam nga Plava e Gucia, keshtu qe njoh me mire kete pjese dhe historine e malaziasve e ndoshta dikuj do ti interesoj per kete teme dhe per te ditur qe numri dermues i tyre ishte deri ne shekullin XIV shqiptar... Por gjithmone e thash edhe me larte se ne shqiptaret me shume ia kemi pare sherrin ketyre se serbeve, duke filluar nga rrafshi i Dukagjinit e me thelle.Edhe luften e fundit ne Kosove ne rrafsh te Dukagjinit e ben malaziasit por me nje politike te jashtezakonshme e fshehen nje gje te tille, kur dihet se edhe vet Milosheviqi kishte prejardhje malaziase, dhe nje numer edhe me i madhe sec jeton ne Mal te Zi jetojne ne Serbi...
Pershendetje...

kerkoj falje nese dal nga tema por besoj se ka lidhje pak me temen, pys Vuthjanin, nga Gucia, eshte edhe mbiemri MULLAMEKIC, cfare me thoni per kete, cfare supozohet te jete rrenja, zanafilla e ketyre, e them sepse bashkshorti me flet shume per nje shok qe kishte ne studime para ca viteve me kete mbiemer.

pershendetje